சுவடுகள் !!

என் வீட்டு ஐ.நா சபை நீ 

அந்த காந்தியின் (மாமாவின்) கஸ்தூரிபாய் நீ,

என் வீட்டு கண்களை தன் கண்களுக்கு மேலாக

 காப்பாற்றும் "கண்ணாத்தாள்" நீ !

என்வீட்டு ஆலமரத்தை தன் பாசக் கரங்களால் 

  கட்டித் தாங்கும் வேர் நீ ,

என் வீட்டு சுமையை தன் தோள் மீது

 சந்தோசமாக தாங்கிக்கொள்ளும்

 சுமை தாங்கி நீ ,

என் தந்தைகளுக்கு,

 தன் ,

அன்னை உணவிட்ட நாட்களை விட 

உன் கரங்களால் நீ உணவிட்ட நாட்களே அதிகம் !!

அது தானோ என்னவோ,

 நீ கொடுக்கும் 

ஒரு பிடி சோறு கூட அந்த,

 அமிர்தத்தை விட அருமை !

அவர்கள் சங்கடங்கள் என்று 

வந்த போது

 உன் புன்னகையால் தீர்த்துக் கொடுத்தாய் !

கோரிக்கை ஒன்று ,

வைக்கிறேன் கேள் என் அன்னையே 

குறை தீர்க்க, குரல் கொடுக்க யாரும் இல்லை என்றாலும், கூடவே நிற்போம் உன் முதுகெலும்பாக !

சுமந்தவள் கொடுத்த சுமையை கூட ,

 சுகங்களாக சுமந்த உன்னைப் பற்றி சொல்ல ,

 சுவடுகள்  கூட பத்தாது - இந்த 

கவிதை வார்த்தைகளும் கொள்ளாது !